Tekst: Bart Hekkert
Verander de manier van werken en denken zoals we al tientallen jaren doen. En dan graag binnen 8 jaar. Een onmogelijke opgave? Toch is dat wat wetten als de Wet open overheid van ons vragen. Open en transparant zijn als overheid en dan het liefst nog met een informatiehuishouding van uitmuntende kwaliteit.
Als informatieprofessional kan je de moed in de schoenen zakken, want hoe pak je zo’n grote veranderopgave nu aan? Wie moet je bij dit traject betrekken? En wie is er nu eigenlijk van? Veranderadviseur Hans Vermaak denkt een antwoord te hebben op deze vragen: door het denken in netwerken en werken vanuit verbinding kan iedereen bijdragen aan grote veranderopgaven. Maar wat is dat netwerkdenken nu precies?
Reflex
In zijn boek De logica van de lappendeken geeft Vermaak aan dat je bij de aanpak van grote veranderingen genoeg ruimte wilt hebben voor de inhoud (diepgang) en je wilt alomvattend zijn (omvang). Kleinschalige oplossingen bieden diepgang, maar missen impact; grootschalige visies zijn vaak niet uitvoerbaar. De klassieke aanpak bij veranderopgaven, reflexen noemt Vermaak dit, zijn drievoudig. Bij “eilandjesreflex” doe je zelf alles voor snelle winst, maar heb je geen oog voor het geheel. Bij “omhoogdelegeerreflex” schuif je de verantwoordelijk naar boven, maar roep je bij de rest van de organisatie weerstand op. En “breedoverlegreflex”: iedereen wordt betrokken, waardoor alles verzandt in weinig uitvoering en eindeloos overleg.
Vermaak pleit daarom voor het oprekken van deze reflexen en veel meer veranderingen aan te pakken vanuit je eigen praktijk. Veranderopgaven zijn van iedereen én van niemand: je pakt jouw deel op vanuit je eigen kennis, vaardigheden en macht en zoekt verbinding met anderen die dat hun beurt doen (via verbindingswerk). Deze kleine initiatieven vormen een “lappendeken”.
*Dit artikel verscheen in Od 48: Lessons learned. Meer lezen? Meld je dan hier aan voor een abonnement of vraag een gratis presentexemplaar op.
